Kaligrafia

Z ŻYCIA SZKOŁY
Przejdź do treści

Menu główne:

Warsztaty kaligraficzne
         28 listopada i 5 grudnia  uczniowie wszystkich klas 6  uczęszczający na WARSZTATY HUMANISTYCZNE Z WIEDZĄ O KULTURZE I REGIONIE KSZTAŁCĄCE AKTYWNOŚĆ  I KREATYWNOŚĆ UCZNIÓW wzięli udział  w warsztatach kaligraficznych prowadzonych przez rodzica uczennicy naszej szkoły Pana Daniela Pałubskiego.
           Kaligrafia, czyli sztuka pięknego pisania, jest przede wszystkim relaksującym hobby, ale może być także pomocna w nabyciu praktycznych umiejętności przydatnych na przykład w pracy w reklamie czy handlu. Zajęcia stanowiły wyjątkową okazję połączenia nauki pięknego pisania z rozwijaniem zainteresowań malarstwem oraz historią. W przystępny sposób przybliżyły także historię kaligrafii. Podczas zajęć główny nacisk położyliśmy na ćwiczenie umiejętności kaligrafowania. Pan Daniel Pałubski szczegółowo omówił przybory, jakie wykorzystuje się w sztuce kaligrafii. Krok po kroku uczył pisania różnymi stylami, na przykład starym pismem gotyckim.
            Na początek zabawy z kaligrafią wystarczą: stalówka, obsadka, tusz i papier.
  Przydatne terminy

·         Stalówka to stalowa  blaszka, rozdwojona na końcu, którą jednym końcem mocujemy do obsadki, a drugi, zaostrzony, zanurzamy w atramencie. Dzięki półkolistemu wygięciu, na stalówce osadza się kropla tuszu, która powoli (albo szybko – wtedy robimy kleksa) spływa na papier. Wycięty w stalówce otwór, zwany sercem lub otworem powietrznym pozwala nabrać na stalówkę więcej tuszu, czyli umożliwia dłuższe pisanie.
Spośród różnych rodzajów stalówek można wymienić fleksujące (uginające się, umożliwiające pisanie linią zmienną, raz grubszą, raz cieńszą) i ścięte (do pisania szerszą linią, w piśmie typu gotyk).


·         Obsadka, dawniej zwana drzewcem lub trzonkiem, jest wykonana zazwyczaj z drewna (rzadziej z plastiku). Oprócz prostych, zwykłych obsadek, można kupić skośne), które ułatwiają pisanie pismem ukośnym (np. kursywą angielską) pod kątem 55-60 stopni. Dzięki obsadce skośnej nie trzeba wyginać dłoni, jednak do używania jej trzeba się przyzwyczaić.


Inicjał (śrdw.-łac. initiale od łac. initium, początek). Można go zdefiniować jako:
  • Pisownia imienia lub     nazwiska w postaci skrótu ograniczonego do początkowej litery (lub     rzadziej kilku początkowych liter) zakończonej kropką.
  • Pierwsza litera     omawianego słowa lub wyrażenia.
  • Wyróżnienie odrębnego     graficznie fragmentu tekstu (najczęściej akapitu) poprzez nadanie pierwszej literze     tego fragmentu innego wyglądu niż posiada reszta tekstu. W przypadku, gdy     wyróżniany fragment zaczyna się wyrazem dwuliterowym, to obie litery     wchodzą do inicjału. W przypadku wystąpienia cudzysłowu na początku wyróżnianego     fragmentu, wskazane jest tak przeredagować tekst, aby pozbyć się tego     znaku w tym miejscu.
  • Czcionka (lub font) rozpoczynająca akapit, rozdział itp.     wyróżniająca się kształtem, wielkością, kolorem lub ozdobnością. W     przypadku znacznie rozbudowanych inicjałów rozróżnia się m.in.: inicjały     figuralne (wypełnione postaciami ludzkimi lub całymi scenami rodzajowymi),     inicjały ornamentalne (z wzorami geometrycznymi lub roślinnymi), itp.




Bordiura [fr. bordure] - szt. plast. dekoracyjne obramowanie tkaniny, płaskorzeźby, kompozycji malarskiej lub graficznej, w formie pasa wypełnionego ornamentem roślinnym lub geometrycznej, niekiedy z motywami figuralnymi.
Miniatura:
·         model czegoś, pomniejszona kopia;
·         małe malowidło, zwykle portret, malowane na kości słoniowej lub porcelanie.

Dziękujemy Panu Danielowi Pałubskiemu za bezinteresowne zaangażowanie i poświęcenie czasu na przekazanie uczniom wiedzy oraz praktycznych wskazówek.
                                                                                                             Aneta Lach
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego